Kodeks Postępowania Cywilnego
kodeks|kodeks.wirt.pl

Ujednolicone najważniejsze ustawy polskie

stan na 2014.05.15

Część trzecia. Postępowanie egzekucyjne
Tytuł III. Przepisy szczególne o egzekucji
Dział I. Egzekucja świadczeń niepieniężnych


Art. 1041. § 1. Jeżeli dłużnik ma wydać wierzycielowi rzecz ruchomą, komornik sądu, w
którego okręgu rzecz się znajduje, odbierze ją dłużnikowi i wyda wierzycielowi.
§ 2. Jeżeli ze względu na rodzaj rzeczy niezwłoczne fizyczne jej przejęcie nie jest możliwe,
komornik wprowadzi wierzyciela w posiadanie rzeczy zgodnie z przepisami prawa cywilnego.

Art. 1042. Jeżeli rzeczy odebranej dłużnikowi nie można niezwłocznie wydać
wierzycielowi, komornik złoży ją do depozytu sądowego albo odda na przechowanie na koszt i
niebezpieczeństwo wierzyciela.

Art. 1043. Jeżeli rzecz należąca do dłużnika znajduje się we władaniu osoby trzeciej,
która nie zgadza się na jej wydanie, komornik zajmie roszczenie dłużnika o wydanie rzeczy.

Art. 1044. Jeżeli wierzyciel żąda, aby odebranie rzeczy odbyło się w jego obecności,
komornik zawiadomi go o terminie odebrania, a w razie niestawiennictwa wierzyciela nie
przystąpi do wykonania.

Art. 1045. Jeżeli komornik nie znalazł u dłużnika rzeczy lub dokumentu, które mają być
odebrane, sąd na wniosek wierzyciela nakaże dłużnikowi, aby wyjawił, gdzie one się znajdują, i
aby złożył przyrzeczenie, że jego oświadczenia są zgodne z prawdą. Przepisy dotyczące
przyrzeczenia przy wyjawieniu majątku stosuje się odpowiednio.

Art. 1046. § 1. Jeżeli dłużnik ma wydać nieruchomość lub statek albo opróżnić
pomieszczenie, komornik sądu, w którego okręgu rzeczy te się znajdują, wezwie dłużnika do
dobrowolnego wykonania tego obowiązku w wyznaczonym stosownie do okoliczności terminie, po
którego bezskutecznym upływie dokona czynności potrzebnych do wprowadzenia wierzyciela
w posiadanie.
§ 2. (uchylony)
§ 3. (uchylony)
§ 4. Wykonując obowiązek opróżnienia lokalu służącego zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych
dłużnika na podstawie tytułu wykonawczego, z którego nie wynika prawo dłużnika do lokalu
socjalnego lub zamiennego, komornik usunie dłużnika do innego lokalu lub pomieszczenia, do
którego dłużnikowi przysługuje tytuł prawny i w którym może zamieszkać. Jeżeli dłużnikowi nie
przysługuje tytuł prawny do innego lokalu lub pomieszczenia, w którym może zamieszkać, komornik
wstrzyma się z dokonaniem czynności do czasu, gdy gmina właściwa ze względu na miejsce
położenia lokalu podlegającego opróżnieniu, na wniosek komornika, wskaże dłużnikowi tymczasowe
pomieszczenie, nie dłużej jednak niż przez okres 6 miesięcy. Po upływie tego terminu komornik
usunie dłużnika do noclegowni, schroniska lub innej placówki zapewniającej miejsca noclegowe
wskazanej przez gminę właściwą ze względu na miejsce położenia lokalu podlegającego
opróżnieniu. Usuwając dłużnika do noclegowni, schroniska lub innej placówki zapewniającej
miejsca noclegowe, komornik powiadomi właściwą gminę o potrzebie zapewnienia dłużnikowi
tymczasowego pomieszczenia.
§ 41. (uchylony)
§ 5. Komornik nie może wstrzymać się z dokonaniem czynności, jeżeli wierzyciel lub dłużnik albo
osoba trzecia wskaże pomieszczenie odpowiadające wymogom tymczasowego pomieszczenia.
§ 51. Jeżeli dłużnikowi nie przysługuje prawo do tymczasowego pomieszczenia,
komornik usunie dłużnika do noclegowni, schroniska lub innej placówki zapewniającej miejsca
noclegowe, wskazanej na wniosek komornika przez gminę właściwą ze względu na miejsce położenia
lokalu podlegającego opróżnieniu.
§ 6. (uchylony)
§ 7. (uchylony)
§ 8. (uchylony)
§ 9. Przeprowadzając egzekucję, komornik usunie ruchomości niebędące przedmiotem egzekucji
i odda je dłużnikowi, a w razie jego nieobecności pozostawi osobie dorosłej spośród jego
domowników, gdyby zaś i to nie było możliwe, ustanowi dozorcę, pouczając go o obowiązkach
i prawach dozorcy ustanowionego przy zajęciu ruchomości, i odda mu usunięte ruchomości na
przechowanie na koszt dłużnika.
§ 10. Jeżeli na wezwanie dozorcy dłużnik w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż 30 dni, nie
odbierze ruchomości, sąd na wniosek dozorcy i po wysłuchaniu dłużnika nakaże ich sprzedaż,
a jeżeli ruchomości nie przedstawiają wartości handlowej lub sprzedaż okaże się bezskuteczna,
sąd wskaże inny sposób rozporządzenia rzeczą, nie wyłączając ich zniszczenia.
§ 11. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb postępowania
w sprawach o opróżnienie lokalu, lub pomieszczenia albo o wydanie nieruchomości, mając na
względzie ochronę przed bezdomnością osób eksmitowanych oraz sprawne prowadzenie egzekucji.

Art. 1047. § 1. Jeżeli dłużnik jest obowiązany do złożenia oznaczonego oświadczenia
woli, prawomocne orzeczenie sądu zobowiązujące do złożenia oświadczenia zastępuje oświadczenie
dłużnika.
§ 2. Jeżeli złożenie oświadczenia woli jest uzależnione od świadczenia wzajemnego wierzyciela,
skutek wymieniony w paragrafie poprzedzającym powstaje dopiero z chwilą prawomocnego nadania
orzeczeniu klauzuli wykonalności.

Art. 1048. Jeżeli ujawnienie na podstawie orzeczenia sądowego prawa wierzyciela przez
wpis w księdze wieczystej lub w rejestrze albo przez złożenie dokumentu do zbioru wymaga
poprzedniego ujawnienia prawa dłużnika, komornik na żądanie wierzyciela odbierze dłużnikowi
dokumenty potrzebne do dokonania wpisu na rzecz dłużnika lub do złożenia do zbioru i złoży je w
sądzie właściwym do prowadzenia księgi wieczystej, rejestru lub zbioru dokumentów.

Art. 1049. § 1. Jeżeli w samym tytule egzekucyjnym nie postanowiono, że w razie
niewykonania przez dłużnika w wyznaczonym terminie czynności, którą może wykonać także inna
osoba, wierzyciel będzie umocowany do wykonania tej czynności na koszt dłużnika – sąd, w
którego okręgu czynność ma być wykonana, na wniosek wierzyciela wezwie dłużnika do jej
wykonania w wyznaczonym terminie, a po bezskutecznym upływie terminu udzieli wierzycielowi
umocowania do wykonania czynności na koszt dłużnika. Na żądanie wierzyciela sąd przyzna mu sumę
potrzebną do wykonania czynności. Na postanowienie sądu przysługuje zażalenie.
§ 2. Przepisów niniejszego artykułu nie stosuje się do czynności polegających na świadczeniu
rzeczy oznaczonych co do tożsamości.

Art. 1050. § 1. Jeżeli dłużnik ma wykonać czynność, której inna osoba wykonać za niego
nie może, a której wykonanie zależy wyłącznie od jego woli, sąd, w którego okręgu czynność ma
być wykonana, na wniosek wierzyciela po wysłuchaniu stron wyznaczy dłużnikowi termin do
wykonania i zagrozi mu grzywną na wypadek, gdyby w wyznaczonym terminie czynności nie wykonał.
§ 2. Jeżeli wykonanie czynności wymaga wydatków pieniężnych lub dostarczenia materiałów, a
obowiązek dostarczenia ich ciąży na wierzycielu, sąd przystąpi do egzekucji w myśl paragrafu
poprzedzającego dopiero po wykazaniu przez wierzyciela, że dokonał czynności, od których zależy
obowiązek dłużnika, chyba że tytuł egzekucyjny zawiera w tym względzie inne zarządzenie.
§ 3. Po bezskutecznym upływie terminu wyznaczonego dłużnikowi do wykonania czynności, sąd na
wniosek wierzyciela nałoży na dłużnika grzywnę i jednocześnie wyznaczy nowy termin do wykonania
czynności, z zagrożeniem surowszą grzywną.

Art. 10501. § 1. W sytuacji, o której mowa w art. 1050 § 1, sąd, na wniosek
wierzyciela, może zamiast zagrożenia grzywną, po wysłuchaniu stron, zagrozić dłużnikowi
nakazaniem zapłaty na rzecz wierzyciela określonej sumy pieniężnej za każdy dzień zwłoki
w wykonaniu czynności, niezależnie od roszczeń przysługujących wierzycielowi na zasadach
ogólnych. Przepis art. 1050 § 2 stosuje się odpowiednio.
§ 2. Po bezskutecznym upływie terminu wyznaczonego dłużnikowi do wykonania czynności, sąd na
wniosek wierzyciela nakazuje dłużnikowi zapłatę wierzycielowi sumy pieniężnej. Tak samo sąd
postąpi w razie dalszego wniosku wierzyciela. Prawomocne postanowienie sądu jest tytułem
wykonawczym na rzecz wierzyciela bez potrzeby nadawania mu klauzuli wykonalności. Sąd może
również, na wniosek wierzyciela, podwyższyć wysokość należnej mu od dłużnika sumy pieniężnej.
§ 3. W razie wykonania czynności przez dłużnika po upływie wyznaczonego przez sąd terminu,
wierzyciel może złożyć wniosek o nakazanie dłużnikowi zapłaty sumy pieniężnej na jego rzecz
w terminie miesiąca od dnia dokonania czynności.
§ 4. Określając wysokość sumy pieniężnej, o której mowa w § 1, sąd uwzględni interesy stron
w takiej mierze, aby zapewnić wykonalność obowiązku określonego w tytule wykonawczym a dłużnika
nie obciążać ponad potrzebę.

Art. 1051. § 1. Jeżeli dłużnik ma obowiązek zaniechać pewnej czynności lub nie
przeszkadzać czynności wierzyciela, sąd, w którego okręgu dłużnik działał wbrew swemu
obowiązkowi, na wniosek wierzyciela po wysłuchaniu stron i stwierdzeniu, że dłużnik działał
wbrew obowiązkowi, nałoży na niego grzywnę. Tak samo sąd postąpi w razie dalszego wniosku
wierzyciela.
§ 2. Ponadto sąd może na wniosek wierzyciela zobowiązać dłużnika do zabezpieczenia szkody,
grożącej wierzycielowi wskutek dalszego działania dłużnika wbrew obowiązkowi. W postanowieniu
sąd może wskazać wysokość i czas trwania zabezpieczenia.
§ 3. Jeżeli w samym tytule egzekucyjnym nie postanowiono, że w razie dokonania zmiany
sprzecznej z obowiązkiem dłużnika wierzyciel będzie uprawniony do usunięcia tej zmiany na koszt
dłużnika, sąd na wniosek wierzyciela po wysłuchaniu stron upoważni wierzyciela do usunięcia tej
zmiany na koszt dłużnika. Na żądanie wierzyciela sąd przyzna mu sumę na ten cel potrzebną. W
razie oporu dłużnika sąd na wniosek wierzyciela poleci komornikowi usunięcie oporu.

Art. 10511. § 1. W sytuacji, o której mowa w art. 1051 § 1, sąd, na wniosek
wierzyciela, po wysłuchaniu stron i stwierdzeniu, że dłużnik działał wbrew obowiązkowi, może
zamiast nałożenia grzywny nakazać dłużnikowi zapłatę na rzecz wierzyciela określonej sumy
pieniężnej za dokonane naruszenie oraz zagrozić nakazaniem zapłaty określonej sumy pieniężnej
za każde kolejne naruszenie obowiązku, stosownie do jego treści, niezależnie od roszczeń
przysługujących wierzycielowi na zasadach ogólnych.
§ 2. Po stwierdzeniu, że dłużnik w dalszym ciągu działał wbrew obowiązkowi, sąd, na wniosek
wierzyciela, po wysłuchaniu stron, nakazuje dłużnikowi zapłatę wierzycielowi sumy pieniężnej.
Tak samo sąd postąpi w razie dalszego wniosku wierzyciela.
§ 3. Przepisy art. 10501 § 2 zdanie trzecie i czwarte, art. 10501 § 4
oraz art. 1051 § 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

Art. 1052. W jednym postanowieniu sąd może wymierzyć grzywnę nie wyższą niż dziesięć
tysięcy złotych, chyba że dwukrotne wymierzenie grzywny okazało się nieskuteczne. Ogólna suma
grzywien w tej samej sprawie nie może przewyższać miliona złotych. W razie wykonania czynności
przez dłużnika lub umorzenia postępowania grzywny niezapłacone do tego czasu ulegają umorzeniu.

Art. 1053. § 1. Wymierzając grzywnę, sąd orzeknie jednocześnie – na wypadek
niezapłacenia – zamianę grzywny na areszt, licząc jeden dzień aresztu od pięćdziesięciu do
tysiąca pięciuset złotych grzywny. Ogólny czas trwania aresztu nie może w tej samej sprawie
przekroczyć 6 miesięcy.
§ 2. Jeżeli dłużnikiem, do którego skierowane było wezwanie sądu, jest osoba prawna lub inna
organizacja, środkom przymusu podlega jej pracownik odpowiedzialny za niezastosowanie się do
wezwania, a gdyby ustalenie takiego pracownika było utrudnione, środkom przymusu podlegają
osoby uprawnione do jej reprezentowania.

Art. 1054. § 1. Jeżeli postępowanie egzekucyjne zostanie umorzone albo dłużnik na skutek
aresztu zgłosi gotowość wykonania czynności, sąd postanowi zwolnić go niezwłocznie i zawiadomi
o tym wierzyciela. Dłużnikowi, który zgłosił gotowość wykonania czynności, sąd stosownie do
okoliczności wyznaczy termin do jej wykonania.
§ 2. Gdyby dłużnik po zwolnieniu zwlekał z wykonaniem czynności, sąd na wniosek wierzyciela po
wysłuchaniu stron zarządzi wykonanie aresztu do końca wyznaczonego poprzednio terminu.
§ 3. Jeżeli dłużnik zgłosił się ponownie do wykonania czynności, sąd może odmówić zwolnienia go
z aresztu przed upływem oznaczonego czasu.

Art. 1055. Na postanowienie sądu co do wezwania dłużnika do wykonania czynności,
zagrożenia grzywną i jej zamiany na areszt, co do zabezpieczenia szkody wierzyciela oraz na
postanowienia, o których mowa w art. 10501§ 1-3 oraz art. 10511 § 1 i 2,
przysługuje zażalenie.

Art. 1056. § 1. Areszt wykonywa się przez osadzenie dłużnika w pomieszczeniu na ten cel
przeznaczonym, oddzielnie od osób pozbawionych wolności w trybie postępowania karnego
i administracyjnego. Dłużnik powinien jednak podczas przebywania w areszcie być według możności
zatrudniony zarobkowo w granicach jego zdolności. Z zarobku jego pokrywa się przede wszystkim
koszty wykonania aresztu.
§ 2. Polecenie osadzenia dłużnika w areszcie sąd kieruje do komornika miejsca pobytu dłużnika.
Jeżeli dłużnik nie przebywa w okręgu sądu, który wymierzył grzywnę z zamianą na areszt, sąd
może zwrócić się o wykonanie aresztu do sądu rejonowego, w którego okręgu dłużnik przebywa.
§ 3. Koszty wykonania aresztu powinny być pokryte z zarobków dłużnika. Wierzyciel obowiązany
jest złożyć z góry komornikowi sumę potrzebną na sprowadzenie dłużnika do miejsca osadzenia
i na wyżywienie go przez czas trwania przymusu; nie dotyczy to wypadku, gdy wierzyciel korzysta
ze zwolnienia od kosztów sądowych.

Art. 1057. § 1. Zarządzając wykonanie aresztu, sąd wydaje komornikowi nakaz na piśmie
z odpowiednim uzasadnieniem. Wraz z przystąpieniem do wykonania nakazu komornik doręcza go
dłużnikowi.
§ 2. O wykonanie aresztu w stosunku do dłużnika będącego żołnierzem w czynnej służbie wojskowej
albo funkcjonariuszem Policji, Biura Ochrony Rządu, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,
Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego lub Straży Granicznej sąd zwraca się do
dowódcy jednostki wojskowej albo odpowiednio do właściwego komendanta lub kierownika jednostki
organizacyjnej Policji, Biura Ochrony Rządu, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji
Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego lub Straży Granicznej, w której pełni on służbę,
przesyłając w tym celu nakaz. O wykonanie aresztu w stosunku do dłużnika będącego żołnierzem
zawodowym wyznaczonym na stanowisko służbowe w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego albo Służbie
Wywiadu Wojskowego albo będącego funkcjonariuszem Służby Kontrwywiadu Wojskowego albo Służby
Wywiadu Wojskowego sąd zwraca się odpowiednio do Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego albo
Szefa Służby Wywiadu Wojskowego, przesyłając w tym celu nakaz.

Art. 1058. § 1. W stosunku do osób, których zdrowie może być narażone na
niebezpieczeństwo, aresztu nie wykonuje się aż do ich wyzdrowienia.
§ 2. Na wniosek jednej ze stron i na jej koszt zarządza się zbadanie stanu zdrowia dłużnika
przez lekarza sądowego.

Art. 1059. Z ważnej przyczyny sąd może zwolnić dłużnika z aresztu na czas nie dłuższy
niż tydzień.

 

x