Kodeks Postępowania Cywilnego
kodeks|kodeks.wirt.pl

Ujednolicone najważniejsze ustawy polskie

stan na 2014.05.15

Część trzecia. Postępowanie egzekucyjne
Tytuł II. Egzekucja świadczeń pieniężnych
Dział I. Egzekucja z ruchomości


Art. 844. § 1. Egzekucja z ruchomości należy do komornika tego sądu, w którego okręgu
znajdują się ruchomości, chyba że wierzyciel wybierze innego komornika.
§ 2. Komornik, który wszczął egzekucję z niektórych ruchomości dłużnika, jest właściwy do
przeprowadzenia egzekucji z pozostałych ruchomości dłużnika, chociażby znajdowały się w okręgu
innego sądu.
§ 3. Komornik wybrany przez wierzyciela oraz komornik, o którym mowa w § 2, po dokonaniu
zajęcia ruchomości zawiadamia o zajęciu komornika działającego przy sądzie rejonowym, w którego
okręgu znajdują się ruchomości, w chwili zajęcia, przesyłając odpis protokołu zajęcia
ruchomości.

Art. 8441. Przepisy dotyczące egzekucji z ruchomości stosuje się odpowiednio
do egzekucji ze zwierząt, jeżeli nie jest to sprzeczne z przepisami dotyczącymi ochrony
zwierząt.

Art. 845. § 1. Do egzekucji z ruchomości komornik przystępuje przez ich zajęcie.
§ 2. Zająć można ruchomości dłużnika będące bądź w jego władaniu, bądź we władaniu samego
wierzyciela, który do nich skierował egzekucję. Ruchomości dłużnika będące we władaniu osoby
trzeciej można zająć tylko wówczas, gdy osoba ta zgadza się na ich zajęcie albo przyznaje, że
stanowią one własność dłużnika, oraz w wypadkach wskazanych w ustawie. Jednakże w razie zbiegu
egzekucji sądowej i administracyjnej dopuszczalne jest zajęcie ruchomości na zasadach
przewidzianych w przepisach o egzekucji administracyjnej.
§ 2a. W przypadku egzekucji świadczeń alimentacyjnych komornik może zająć także ruchomości
będące we władaniu osoby zamieszkującej wspólnie z dłużnikiem bez zgody tej osoby, chyba że
przedstawi ona dowód, że ruchomości są jej własnością.
§ 3. Nie należy zajmować więcej ruchomości ponad te, które są potrzebne do zaspokojenia
należności i kosztów egzekucyjnych.

Art. 846. § 1. Egzekucja z ułamkowej części rzeczy ruchomej będącej wspólną własnością
kilku osób odbywa się w sposób przewidziany dla egzekucji z ruchomości, z zastrzeżeniem, że
sprzedaży podlega tylko udział dłużnika.
§ 2. Innym współwłaścicielom przysługuje łącznie prawo żądania, aby cała rzecz została
sprzedana.

Art. 847. § 1. Komornik dokonuje zajęcia przez wpisanie ruchomości do protokołu zajęcia.
Odpis protokołu zajęcia należy doręczyć dłużnikowi i współwłaścicielom zajętej ruchomości,
którzy nie są dłużnikami.
§ 2. Dłużnik powinien przy zajęciu, a jeżeli jest nieobecny – niezwłocznie po otrzymaniu odpisu
protokołu zajęcia, wymienić komornikowi znajdujące się w jego władaniu ruchomości, do których
osobom trzecim przysługuje prawo żądania zwolnienia ich od egzekucji, ze wskazaniem adresów
tych osób. Komornik zawiadomi o zajęciu osoby wskazane przez dłużnika.

Art. 848. Zajęcie ma ten skutek, że rozporządzenie ruchomością dokonane po zajęciu nie
ma wpływu na dalszy bieg postępowania, a postępowanie egzekucyjne z zajętej ruchomości może być
prowadzone również przeciwko nabywcy. Przepis ten nie narusza przepisów o ochronie nabywcy w
dobrej wierze.

Art. 849. Jeżeli komornik przerywa zajęcie, powinien stosownie do okoliczności poczynić
kroki zapobiegające usunięciu ruchomości jeszcze niezajętych.

Art. 850. Wierzyciel może żądać, aby zajęcie nastąpiło w jego obecności. W tym wypadku
komornik zawiadomi go o terminie, w którym zajęcie ma być dokonane. Jeżeli wierzyciel nie stawi
się w wyznaczonym terminie, komornik dokona zajęcia w jego nieobecności. Jeżeli komornik bez
zawiadomienia wierzyciela dokonał zajęcia w jego nieobecności, wierzyciel może żądać
sprawdzenia zajęcia z jego udziałem.

Art. 851. Jeżeli zajęte już ruchomości mają być zajęte na zaspokojenie innej jeszcze
wierzytelności, komornik dokona nowego zajęcia przez zaznaczenie go w protokole pierwszego
zajęcia. Wierzyciel może żądać, aby komornik sprawdził ruchomości, zajęte na podstawie
protokołu; sprawdzenie to komornik stwierdzi w tym protokole.

Art. 852. § 1. Z zajętych pieniędzy komornik zaspokoi wierzycieli, a jeżeli nie
wystarczają na zaspokojenie wszystkich wierzycieli, złoży je na rachunek depozytowy sądu w celu
podziału.
§ 2. Złożenie na rachunek depozytowy sądu nastąpi również wówczas, gdy zgłoszono zarzut, że
osobie trzeciej przysługuje do zajętych pieniędzy prawo stanowiące przeszkodę do wydania ich
wierzycielowi. Sąd postanowi wydać pieniądze wierzycielowi, jeżeli w ciągu miesiąca od złożenia
ich na rachunek depozytowy sądu nie będzie złożone orzeczenie właściwego sądu zwalniające od
zajęcia lub wstrzymujące wydanie pieniędzy.
§ 3. Na postanowienie sądu co do wydania pieniędzy przysługuje zażalenie. Postanowienie staje
się wykonalne dopiero z chwilą uprawomocnienia się.

Art. 853. § 1. Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, komornik oznacza wartość
zajętych ruchomości i umieszcza ją w protokole zajęcia.
§ 2. Jeżeli komornik uzna, że w celu oszacowania należy wezwać biegłego, albo jeżeli wierzyciel
lub dłużnik podnoszą w skardze zarzuty na oszacowanie, oszacowania dokonuje biegły przy samym
zajęciu, a gdyby to nie było możliwe, w terminie późniejszym, aż do dnia licytacji. Skargę na
oszacowanie komornika wnosi się do komornika przy zajęciu ruchomości, a gdyby to nie było
możliwe – do dnia licytacji.

Art. 854. Na każdej zajętej ruchomości komornik umieści znak ujawniający na zewnątrz jej
zajęcie, a jeżeli to nie jest możliwe, ujawni je w inny sposób.

Art. 855. § 1. Zajęte ruchomości komornik pozostawi we władaniu osoby, u której je
zajął. Jednakże z ważnych przyczyn komornik może w każdym stanie postępowania oddać zajęte
ruchomości pod dozór innej osobie, nie wyłączając wierzyciela, choćby to było połączone z
koniecznością ich przeniesienia. Osoby te pełnią obowiązki dozorcy. Komornik doręcza im
protokół zajęcia.
§ 2. Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości określi, kiedy zajęte przedmioty należy złożyć do
depozytu sądowego lub na przechowanie określonym instytucjom.

Art. 856. § 1. Dozorca lub dłużnik, któremu powierzono dozór, obowiązani są przechowywać
oddane im pod dozór ruchomości z taką starannością, aby nie straciły na wartości, i oddać je na
wezwanie komornika lub stosownie do orzeczenia sądu albo na zgodne wezwanie obu stron. Jeżeli
dozorca lub dłużnik zobowiązany do wydania ruchomości ich nie oddaje, komornik mu je odbiera.
§ 2. Dozorca obowiązany jest zawiadomić komornika o zamierzonej zmianie miejsca przechowania
ruchomości.

Art. 857. § 1. Dozorca nie odpowiada za pogorszenie, uszkodzenie, zniszczenie lub
zaginięcie zajętych ruchomości, jeżeli zachował staranność, do jakiej był obowiązany w myśl
przepisu artykułu poprzedzającego.
§ 2. Dłużnikowi nie przysługuje roszczenie do wierzyciela z powodu uszkodzenia lub zaginięcia
zajętych ruchomości podczas ich przewożenia, przesyłki lub przechowywania u dozorcy.

Art. 858. § 1. Dozorca może żądać zwrotu wydatków związanych z przechowywaniem oraz
wynagrodzenia za dozór odpowiednio do poniesionych trudów. Nie dotyczy to dłużnika, członków
jego rodziny wspólnie z nim mieszkających oraz osoby trzeciej, u której rzecz zajęto.
§ 2. Sumę wydatków i wysokość wynagrodzenia ustala komornik, o czym zawiadamia strony i
dozorcę.

Art. 859. Na postanowienie sądu co do zwrotu wydatków i wynagrodzenia dozorcy
przysługuje zażalenie.

Art. 860. Komornik może z ważnych przyczyn zwolnić dozorcę i ustanowić innego. Zmianę
dozorcy komornik zarządzi po wysłuchaniu stron, chyba że natychmiastowa zmiana jest konieczna.

Art. 861. Jeżeli zajęte ruchomości pozostawiono w pomieszczeniu należącym do dłużnika i
dozór powierzono jemu samemu lub członkowi jego rodziny razem z nim mieszkającemu, mają oni
prawo zwykłego używania rzeczy, byleby przez to rzecz nie straciła na wartości. Również osoba
trzecia, pod której dozorem komornik pozostawił zajęte u niej ruchomości dłużnika, może ich
używać, jeżeli jest do tego uprawniona.

Art. 862. § 1. Jeżeli rzecz oddana pod dozór osobie nieuprawnionej do korzystania z niej
przynosi dochód, dozorca obowiązany jest po ustaniu dozoru złożyć komornikowi rachunek
z dochodów. Czysty dochód po potrąceniu wydatków zostanie złożony na rachunek depozytowy sądu.
§ 2. Z uzyskanego w ten sposób dochodu pokrywa się przede wszystkim wynagrodzenie dozorcy,
resztę zaś dołącza się do sumy uzyskanej z egzekucji, a w razie umorzenia egzekucji, wypłaca
się dłużnikowi.

Art. 863. Minister Sprawiedliwości może, w drodze rozporządzenia, zarządzić utrzymywanie
osobnych pomieszczeń do przechowywania i dozorowania zajętych ruchomości, mając na względzie
sprawne prowadzenie egzekucji oraz właściwe zabezpieczenie zajętych ruchomości.

Art. 864. § 1. Sprzedaż zajętych ruchomości nie może nastąpić wcześniej niż siódmego
dnia od daty zajęcia.
§ 2. Sprzedaż zajętych ruchomości może nastąpić bezpośrednio po zajęciu, jeżeli:
1) ruchomości ulegają łatwo zepsuciu albo sprawowanie nad nimi dozoru lub ich przechowywanie
powodowałoby nadmierne koszty;
2) zajęto inwentarz żywy, a dłużnik odmówił zgody na przyjęcie go pod dozór.

Art. 8641. Komornik może sprzedać z wolnej ręki ruchomości niewymienione
w art. 864 § 2, jeżeli dłużnik wyraził na to zgodę i określił minimalną cenę zbycia. Sprzedaż
nie może nastąpić wcześniej niż po dwóch tygodniach od dnia oszacowania, jeżeli żaden
z wierzycieli prowadzących egzekucję nie sprzeciwił się jej w terminie tygodnia od daty
zawiadomienia go przez komornika o zamiarze jej przeprowadzenia.

Art. 865. § 1. Zajęte ruchomości nieużywane, stanowiące przedmiot obrotu handlowego,
komornik na wniosek strony może sprzedać przedsiębiorcy prowadzącemu obrót takimi ruchomościami
po cenach hurtowych, a gdy takie ceny nie zostaną udokumentowane, po cenach o 25% niższych od
wartości szacunkowej ruchomości.
§ 2. (uchylony)
§ 3. (uchylony)

Art. 866. (uchylony)

Art. 8661. Zajęte ruchomości, których sprzedaż wymaga zezwolenia, komornik
sprzeda za pośrednictwem przedsiębiorstwa posiadającego takie zezwolenie albo sprzeda je temu
przedsiębiorstwu. Do wyceny ruchomości przepis art. 865 stosuje się odpowiednio.

Art. 8662. § 1. Do oszacowania zajętych przedmiotów o wartości historycznej
lub artystycznej komornik wzywa biegłego. Przedmioty te mogą być sprzedane za pośrednictwem
przedsiębiorstwa zajmującego się ich obrotem albo państwowemu muzeum, bibliotece, archiwum lub
ośrodkowi badań i dokumentacji. Przepis art. 8641 stosuje się odpowiednio.
§ 2. Do oszacowania wyrobów ze złota i platyny komornik powołuje biegłego. Wyroby ze złota
i platyny, z wyjątkiem przedmiotów użytkowych, oraz przedmioty ze złota lub platyny niezdatne
do użytku komornik sprzedaje przedsiębiorstwu jubilerskiemu lub innemu zajmującemu się obrotem
lub przerobem metali szlachetnych. Przepis art. 865 stosuje się odpowiednio.
§ 3. Zajęte dewizy komornik sprzedaje bankowi lub innemu przedsiębiorcy zajmującemu się ich
kupnem. Cena zbycia nie może być niższa od kursu kupna waluty obcej w złotych przez Narodowy
Bank Polski w dniu poprzedzającym datę sprzedaży.

Art. 867. § 1. Zajęte ruchomości, niesprzedane według przepisów poprzedzających,
komornik sprzedaje w drodze licytacji publicznej.
§ 2. Cena wywołania w pierwszym terminie licytacji publicznej wynosi trzy czwarte wartości
szacunkowej. Jeżeli licytacja w pierwszym terminie nie dojdzie do skutku, zajęte ruchomości
mogą być sprzedane w drugim terminie licytacyjnym. Cena wywołania w drugim terminie
licytacyjnym wynosi połowę wartości szacunkowej. Sprzedaż licytacyjna nie może nastąpić za cenę
niższą od ceny wywołania.
§ 3. O terminie i miejscu licytacji komornik zawiadamia dłużnika najpóźniej na trzy dni przed
dniem licytacji. W wypadkach określonych w art. 864 § 2 zawiadomienie to doręcza się
dłużnikowi przed rozpoczęciem licytacji.
§ 4. Zajęte ruchomości niewymienione w art. 865 lub niesprzedane w trybie przewidzianym w tym
przepisie komornik, na wniosek wierzyciela, przekazuje do sprzedaży komisowej przed sprzedażą
w drodze licytacji publicznej.
§ 5. Dla sprzedaży komisowej zajętej ruchomości cenę sprzedażną ustala się w wysokości wartości
szacunkowej. Jeżeli ruchomość nie zostanie po tej cenie sprzedana w ciągu miesiąca, komisant
może obniżyć cenę sprzedażną o 25%. Z uzyskanej ceny sprzedażnej potrąca się prowizję
komisową.

Art. 8671. § 1. Przystępujący do przetargu obowiązany jest złożyć rękojmię
w wysokości jednej dziesiątej sumy oszacowania.
§ 2. Rękojmię złożoną przez licytanta, któremu udzielono przybicia, zatrzymuje się; pozostałym
licytantom rękojmię zwraca się niezwłocznie.
§ 3. Jeżeli nabywca nie wykonał w terminie warunków licytacji co do zapłaty ceny, traci
rękojmię, a skutki przybicia wygasają. Z utraconej rękojmi pokrywa się koszty egzekucji
związanej ze sprzedażą, a reszta wchodzi w skład sumy uzyskanej w egzekucji albo jeżeli
egzekucja została umorzona jest przelewana na dochód Skarbu Państwa.

Art. 8672. § 1. Licytacja odbywa się publicznie.
§ 2. W przetargu nie mogą uczestniczyć: dłużnik, komornik, ich małżonkowie, dzieci, rodzice
i rodzeństwo, osoby obecne na licytacji w charakterze urzędowym oraz licytant, który nie
wykonał warunków poprzedniej licytacji.
§ 3. Stawienie się jednego licytanta wystarcza do odbycia przetargu.
§ 4. Pełnomocnictwo do udziału w przetargu powinno być stwierdzone dokumentem z podpisem
urzędowo poświadczonym, chyba że chodzi o pełnomocnictwo udzielone adwokatowi lub radcy
prawnemu.

Art. 868. Minister Sprawiedliwości ustali w drodze rozporządzenia przepisy określające
zasady i tryb przeprowadzenia publicznej licytacji, w szczególności podstawy do wyłączenia z
przetargu.

Art. 869. § 1. Komornik udzieli przybicia osobie ofiarującej najwyższą cenę, jeżeli po
trzykrotnym wezwaniu do dalszych postąpień nikt więcej nie zaofiarował.
§ 2. Z chwilą przybicia dochodzi do skutku sprzedaż ruchomości na rzecz nabywcy. Od tego czasu
należą do niego pożytki ruchomości.

Art. 870. § 1. Wierzyciel lub dłużnik mogą zaskarżyć udzielenie przybicia w razie
naruszenia przepisów o publicznym charakterze licytacji, o najniższej cenie nabycia i o
wyłączeniu od udziału w przetargu. Skarga powinna być zgłoszona do protokołu licytacji. Nie ma
skargi na udzielenie przybicia ruchomości ulegających szybkiemu zepsuciu.
§ 2. Na postanowienie sądu przysługuje zażalenie.
§ 3. Jeżeli w ciągu dwóch tygodni skarga nie zostanie rozstrzygnięta, nabywca może w ciągu
dalszego tygodnia zrzec się nabycia ruchomości i odebrać zapłaconą sumę.
§ 4. Gdy nabywca skorzysta z uprawnienia przewidzianego w paragrafie poprzedzającym albo gdy
sąd odmówi przybicia, licytacja będzie uznana za niedoszłą do skutku.

Art. 871. Nabywca obowiązany jest zapłacić cenę nabycia natychmiast po udzieleniu mu
przybicia. Gdy jednak cena przewyższa pięćset złotych, obowiązek nabywcy ogranicza się do
złożenia natychmiast jednej piątej ceny, nie mniej jednak niż pięćset złotych, przy czym reszta
powinna być uiszczona do godziny dwunastej dnia następnego.

Art. 872. § 1. Nabywca, który w przepisanym terminie nie uiści ceny w całości lub
części, traci prawa wynikające z przybicia.
§ 2. Jeżeli nabywca nie uiści w terminie sumy przypadającej do zapłaty natychmiast przy
udzieleniu przybicia, komornik wznowi niezwłocznie przetarg tych samych ruchomości,
rozpoczynając od ceny wywołania, przy czym opieszały nabywca nie może nadal uczestniczyć w
licytacji. W razie niezapłacenia w terminie reszty ceny płatnej dnia następnego po licytacji,
będzie wyznaczona ponowna licytacja na warunkach pierwszej.
§ 3. Od nabywcy, który nie dopełnił obowiązku zapłaty ceny lub jej części w terminie
przepisanym, komornik ściągnie sumę odpowiadającą jednej dziesiątej części sumy nabycia, na
którą będzie zaliczona kwota przez nabywcę wpłacona.
§ 4. Z sumy ściągniętej od nabywcy pokrywa się koszty związane z licytacją. Nadwyżkę należy
wpłacić do kasy sądowej na rzecz Skarbu Państwa.

Art. 873. O ściągnięciu od nabywcy należności według artykułu poprzedzającego orzeka
sąd. Na postanowienie sądu przysługuje zażalenie.

Art. 874. Nabywca po uprawomocnieniu się przybicia i zapłaceniu całej ceny staje się
właścicielem nabytych ruchomości. Gdy sąd odmówi przybicia, wypłacona cena nabycia ulega
zwrotowi.

Art. 875. § 1. Jeżeli licytacja nie doszła do skutku, wierzyciel może w ciągu dwóch
tygodni od otrzymania zawiadomienia komornika żądać wyznaczenia drugiej licytacji lub przejąć
na własność ruchomości wystawione na sprzedaż albo niektóre z nich w cenie nie niższej od ceny
wywołania.
§ 2. Jeżeli egzekucję prowadzi kilku wierzycieli, pierwszeństwo przejęcia ruchomości na
własność przysługuje temu z nich, który ofiarował najwyższą cenę, przy równej zaś cenie – temu,
na którego żądanie wcześniej dokonano zajęcia.
§ 3. Oświadczenie o przejęciu będzie uwzględnione tylko wtedy, gdy wierzyciel jednocześnie z
wnioskiem złoży całą cenę. Własność ruchomości przechodzi na wierzyciela z chwilą zawiadomienia
go o przyznaniu mu przejętej rzeczy.
§ 4. W razie niezgłoszenia w przepisanym terminie wniosku o wyznaczenie drugiej licytacji lub
oświadczenia o przejęciu ruchomości na własność, komornik umorzy postępowanie co do
niesprzedanych ruchomości. Jeżeli spomiędzy kilku wierzycieli jedni żądają licytacji, a inni
przejęcia ruchomości na własność, wyznaczona będzie druga licytacja.

Art. 876. Jeżeli nabywca jest jedynym wierzycielem egzekwującym albo jeżeli cena nabycia
wystarcza na zaspokojenie wszystkich wierzycieli egzekwujących i kosztów egzekucji, nabywca
może zaliczyć swoją egzekwowaną wierzytelność na cenę nabycia.

Art. 877. Jeżeli druga licytacja nie doszła do skutku, wierzycielowi w ciągu dwóch
tygodni od otrzymania zawiadomienia komornika przysługuje prawo przejęcia ruchomości na
własność za cenę nie niższą od ceny wywołania. W tym wypadku stosuje się odpowiednio przepis
art. 875 § 2. Jeżeli wierzyciel nie skorzystał z prawa przejęcia ruchomości na własność,
komornik umorzy postępowanie co do rzeczy niesprzedanej lub nieprzejętej na własność.

Art. 878. Jeżeli dłużnik lub dozorca odmawia wydania rzeczy nabywcy, komornik na wniosek
nabywcy postąpi jak przy egzekucji roszczeń niepieniężnych.

Art. 879. Kto nabywa rzecz na podstawie przepisów niniejszego rozdziału, staje się jej
właścicielem bez żadnych obciążeń i powinien ją natychmiast odebrać. Nabywcy nie przysługują
roszczenia z tytułu rękojmi za wady rzeczy; przeciwko nabywcy nie można podnosić zarzutów co do
ważności nabycia.

 

x