Kodeks Postępowania Cywilnego
kodeks|kodeks.wirt.pl

Ujednolicone najważniejsze ustawy polskie

stan na 2014.05.15

Część pierwsza. Postępowanie rozpoznawcze
Księga pierwsza. Proces
Tytuł VII. Postępowania odrębne
Dział III. Postępowanie w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych
Rozdział 1. Przepisy ogólne


Art. 459. Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się w sprawach z zakresu prawa pracy, a
także w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych.

Art. 460. § 1. Zdolność sądową i procesową ma także pracodawca, chociażby nie posiadał
osobowości prawnej, a w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych zdolność tę ma organ
rentowy.
§ 2. W razie potrzeby ustanowienia dla strony kuratora, postanowienie, o którym mowa w art. 69,
może zapaść również z urzędu.

Art. 461. § 1. Powództwo w sprawach z zakresu prawa pracy może być wytoczone bądź przed
sąd właściwości ogólnej pozwanego, bądź przed sąd, w którego okręgu praca jest, była lub miała
być wykonywana, bądź też przed sąd, w którego okręgu znajduje się zakład pracy.
§ 11. Do właściwości sądów rejonowych, bez względu na wartość przedmiotu sporu,
należą sprawy z zakresu prawa pracy o ustalenie istnienia stosunku pracy, o uznanie
bezskuteczności wypowiedzenia stosunku pracy, o przywrócenie do pracy i przywrócenie
poprzednich warunków pracy lub płacy oraz łącznie z nimi dochodzone roszczenia
i o odszkodowanie w przypadku nieuzasadnionego lub naruszającego przepisy wypowiedzenia oraz
rozwiązania stosunku pracy, a także sprawy dotyczące kar porządkowych i świadectwa pracy oraz
roszczenia z tym związane.
§ 2. W sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych właściwy do rozpoznania sprawy jest sąd,
w którego okręgu ma miejsce zamieszkania strona odwołująca się od decyzji wydanej przez organ
rentowy, chyba że przepis odrębny stanowi inaczej.
§ 21. W sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, w których wniesiono odwołanie od
decyzji organu emerytalnego określonego przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych,
wojskowego organu emerytalnego albo organu emerytalnego właściwego w stosunku do
funkcjonariuszy Służby Więziennej, właściwy jest sąd, w którego okręgu ma siedzibę ten organ.
§ 22. W sprawach, w których nie można określić właściwości sądu według przepisów
paragrafów poprzedzających, jak również w sprawach, w których ubezpieczony zamieszkały na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej otrzymuje świadczenie wypłacane przez wyznaczoną przez
Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych jednostkę organizacyjną tego Zakładu, właściwy jest
sąd, w którego okręgu ma siedzibę organ rentowy.
§ 3. Sąd właściwy może na zgodny wniosek stron przekazać sprawę do rozpoznania innemu sądowi
równorzędnemu, rozpoznającemu sprawy z zakresu prawa pracy lub ubezpieczeń społecznych, jeżeli
przemawiają za tym względy celowości. Postanowienie w tym przedmiocie może zapaść na
posiedzeniu niejawnym. Sąd, któremu sprawa została przekazana, jest związany postanowieniem
sądu przekazującego.

Art. 462. W sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych organizacje
pozarządowe w zakresie swoich zadań statutowych, za zgodą pracownika lub ubezpieczonego
wyrażoną na piśmie, mogą wytaczać powództwa na rzecz pracownika lub wnosić odwołania od decyzji
organów rentowych, a także, za zgodą pracownika lub ubezpieczonego wyrażoną na piśmie,
przystępować do nich w toczącym się postępowaniu.

Art. 463. (uchylony)

Art. 464. § 1. Odrzucenie pozwu nie może nastąpić z powodu niedopuszczalności drogi
sądowej, gdy do rozpoznania sprawy właściwy jest inny organ. W tym wypadku sąd przekaże mu
sprawę. Postanowienie sądu o przekazaniu sprawy może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Jeżeli
jednak organ ten uprzednio uznał się za niewłaściwy, sąd rozpozna sprawę.
§ 2. Wniesienie do sądu pozwu, przekazanego następnie stosownie do paragrafu poprzedzającego,
wywołuje skutki, jakie ustawa wiąże z wytoczeniem powództwa.

Art. 465. § 1. Pełnomocnikiem pracownika lub ubezpieczonego może być również
przedstawiciel związku zawodowego lub inspektor pracy albo pracownik zakładu pracy, w którym
mocodawca jest lub był zatrudniony, a ubezpieczonego – także przedstawiciel organizacji
zrzeszającej emerytów i rencistów.
§ 2. Do odbioru należności zasądzonych na rzecz pracownika lub ubezpieczonego jest wymagane
pełnomocnictwo szczególne, udzielone po powstaniu tytułu egzekucyjnego.

Art. 466. Pracownik lub ubezpieczony działający bez adwokata lub radcy prawnego może
zgłosić w sądzie właściwym ustnie do protokołu powództwo oraz treść środków odwoławczych
i innych pism procesowych.

Art. 467. § 1. Niezwłocznie po wniesieniu sprawy przewodniczący lub wyznaczony przez
niego sędzia dokonuje jej wstępnego badania.
§ 2. Wstępne badanie sprawy polega na ustaleniu, czy pismo wszczynające postępowanie sądowe
spełnia niezbędne wymagania, pozwalające nadać mu dalszy bieg, oraz na podjęciu czynności
umożliwiających rozstrzygnięcie sprawy na pierwszym posiedzeniu.
§ 3. Po wstępnym badaniu sprawy przewodniczący wzywa do usunięcia braków formalnych pisma tylko
wówczas, gdy braki te nie dadzą się usunąć w toku czynności wyjaśniających.
§ 4. Jeżeli w toku wstępnego badania sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych okaże się, że
występują istotne braki w materiale, a przeprowadzenie jego uzupełnienia w postępowaniu
sądowym byłoby połączone ze znacznymi trudnościami, przewodniczący lub wyznaczony przez niego
sędzia może zwrócić organowi rentowemu akta sprawy w celu uzupełnienia materiału sprawy. To
samo dotyczy wypadku, w którym decyzja organu rentowego nie zawiera:
1) podstawy prawnej i faktycznej;
2) wskazania sposobu wyliczenia świadczenia;
3) stosownego pouczenia o skutkach prawnych decyzji i trybie jej zaskarżenia.

Art. 468. § 1. Sąd podejmie czynności wyjaśniające, jeżeli przemawiają za tym wyniki
wstępnego badania sprawy, a także gdy sprawa nie była przedmiotem postępowania przed komisją
pojednawczą, chyba że czynności te nie przyspieszą postępowania lub są oczywiście niecelowe
z innych przyczyn.
§ 2. Czynności wyjaśniające mają na celu:
1) usunięcie braków formalnych pism procesowych, w tym w szczególności dokładniejsze
określenie zgłoszonych żądań;
2) w sprawach z zakresu prawa pracy – wyjaśnienie stanowisk stron oraz skłonienie ich do
pojednania i zawarcia ugody;
3) ustalenie, jakie z istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności są sporne między
stronami oraz czy i jakie dowody należy przeprowadzić w celu ich wyjaśnienia;
4) wyjaśnienie innych okoliczności, mających znaczenie dla prawidłowego i szybkiego
rozstrzygnięcia sprawy.
§ 3. Czynności wyjaśniające przeprowadza się bez udziału ławników.
§ 4. Postanowienie określające środki dowodowe i fakty podlegające stwierdzeniu może zapaść na
posiedzeniu niejawnym.

Art. 469. Sąd uzna zawarcie ugody, cofnięcie pozwu, sprzeciwu lub środka odwoławczego
oraz zrzeczenie się lub ograniczenie roszczenia za niedopuszczalne także wówczas, gdyby
czynność ta naruszała słuszny interes pracownika lub ubezpieczonego.

Art. 470. W razie podjęcia czynności wyjaśniających lub zarządzenia osobistego
stawiennictwa na rozprawę, strona pozwana powinna być reprezentowana przez osobę obeznaną ze
stanem faktycznym sprawy i uprawnioną do zawarcia ugody.

Art. 471. Termin rozprawy powinien być wyznaczony tak, aby od daty zakończenia czynności
wyjaśniających, a jeżeli nie podjęto tych czynności – od daty wniesienia pozwu lub odwołania,
do rozprawy nie upłynęło więcej niż dwa tygodnie, chyba że zachodzą niedające się usunąć
przeszkody.

Art. 472. § 1. Sąd może wzywać strony, świadków, biegłych lub inne osoby w sposób, który
uzna za najbardziej celowy, nawet z pominięciem sposobów przewidzianych przez przepisy ogólne,
jeżeli uzna to za niezbędne do przyspieszenia rozpoznania sprawy. Dotyczy to również doręczeń
oraz zarządzeń mających na celu przygotowanie rozprawy, zwłaszcza zaś żądania przedstawienia
niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy akt osobowych i innych dokumentów.
§ 2. Wezwanie i doręczenie dokonane w powyższy sposób wywołuje skutki przewidziane w Kodeksie,
jeżeli jest niewątpliwe, że doszło ono do wiadomości adresata.

Art. 473. § 1. W sprawach przewidzianych w niniejszym dziale nie stosuje się przepisów
ograniczających dopuszczalność dowodu ze świadków i z przesłuchania stron.
§ 2. (uchylony)

Art. 474. (uchylony)

Art. 475. Jeżeli strona bez usprawiedliwionych powodów nie wykona w toku postępowania
postanowień lub zarządzeń, sąd może skazać ją na grzywnę według przepisów o karach za
niestawiennictwo świadka i odmówić przyznania kosztów lub zastosować jeden z tych środków; nie
może jednak nakazać przymusowego sprowadzenia jej do sądu. Gdy stroną tą jest jednostka
organizacyjna, grzywnie podlega pracownik odpowiedzialny za wykonanie postanowień lub
zarządzeń, a w razie niewyznaczenia takiego pracownika lub niemożności jego ustalenia –
kierownik tej jednostki.

Art. 4751. Przepisów art. 466, 467, 468, 470 i 471 nie stosuje się do skargi
kasacyjnej i do postępowania przed Sądem Najwyższym, wywołanego jej wniesieniem.

Art. 476. § 1. Przez sprawy z zakresu prawa pracy rozumie się sprawy:
1) o roszczenia ze stosunku pracy lub z nim związane;
11) o ustalenie istnienia stosunku pracy, jeżeli łączący strony stosunek prawny,
wbrew zawartej między nimi umowie, ma cechy stosunku pracy;
2) o roszczenia z innych stosunków prawnych, do których z mocy odrębnych przepisów stosuje się
przepisy prawa pracy;
3) o odszkodowania dochodzone od zakładu pracy na podstawie przepisów o świadczeniach z tytułu
wypadków przy pracy i chorób zawodowych.
§ 2. Przez sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych rozumie się sprawy, w których wniesiono
odwołanie od decyzji organów rentowych, dotyczących:
1) ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia rodzinnego;
2) emerytur i rent;
3) (uchylony)
4) innych świadczeń w sprawach należących do właściwości Zakładu Ubezpieczeń Społecznych;
5) odszkodowań przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą
wojskową albo służbą w Policji lub Służbie Więziennej.
§ 3. Przez sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych rozumie się także sprawy wszczęte na skutek
niewydania przez organ rentowy decyzji we właściwym terminie, a także sprawy, w których
wniesiono odwołanie od orzeczenia wojewódzkiego zespołu do spraw orzekania o stopniu
niepełnosprawności, sprawy o roszczenia ze stosunków prawnych między członkami otwartych
funduszy emerytalnych a tymi funduszami lub ich organami oraz sprawy ze stosunków między
emerytami lub osobami uposażonymi w rozumieniu przepisów o emeryturach kapitałowych a Zakładem
Ubezpieczeń Społecznych.
§ 4. Przez organy rentowe rozumie się:
1) jednostki organizacyjne Zakładu Ubezpieczeń Społecznych określone w przepisach o systemie
ubezpieczeń społecznych, właściwe do wydawania decyzji w sprawach świadczeń,
2) kolejowe jednostki organizacyjne,
3) wojskowe organy emerytalne oraz organy emerytalne resortów spraw wewnętrznych
i sprawiedliwości, a także inne organy wojskowe i organy resortów spraw wewnętrznych
i sprawiedliwości
- właściwe do wydawania decyzji w sprawach, o których mowa w § 2, a także Prezesa Kasy
Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego.
§ 5. Przez użyte w niniejszym dziale określenie
1) pracownik – rozumie się również:
a) członka rolniczej spółdzielni produkcyjnej, osobę świadczącą pracę na podstawie umowy
o pracę nakładczą oraz członków rodziny i spadkobierców pracownika, członka rolniczej
spółdzielni produkcyjnej i osoby świadczącej pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą,
a także inne osoby, którym z mocy odrębnych przepisów przysługują roszczenia z zakresu prawa
pracy,
b) osobę dochodzącą od zakładu pracy odszkodowania lub ustalenia uprawnień do świadczeń na
podstawie przepisów o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych;
2) ubezpieczony – rozumie się osobę ubiegającą się o:
a) świadczenie z ubezpieczeń społecznych lub z ubezpieczenia rodzinnego albo o emeryturę lub
rentę,
b) ustalenie istnienia bądź nieistnienia obowiązku ubezpieczenia, jego zakresu lub wymiaru
składki z tego tytułu,
c) świadczenia w sprawach należących do właściwości Zakładu Ubezpieczeń Społecznych,
d) odszkodowanie przysługujące w razie wypadku i choroby pozostającej w związku ze służbą
wojskową albo służbą w Policji lub w Służbie Więziennej.

 

x