Kodeks Postępowania Cywilnego
kodeks|kodeks.wirt.pl

Ujednolicone najważniejsze ustawy polskie

stan na 2014.05.15

Część pierwsza. Postępowanie rozpoznawcze
Księga druga. Postępowanie nieprocesowe
Tytuł II. Przepisy dla poszczególnych rodzajów spraw
Dział V. Sprawy depozytowe


Art. 692. W sprawach o złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego właściwy
jest sąd miejsca wykonania zobowiązania. Jeżeli miejsca tego nie da się ustalić, właściwy jest
sąd miejsca zamieszkania wierzyciela, a gdy wierzyciel jest nieznany lub gdy nie jest znane
miejsce jego zamieszkania – sąd miejsca zamieszkania dłużnika. Jeżeli zobowiązanie jest
zabezpieczone wpisem w księdze wieczystej, właściwy jest sąd miejsca położenia nieruchomości.

Art. 693. We wniosku o złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego należy:
1) określić zobowiązanie, przy wykonaniu którego składa się przedmiot;
2) przytoczyć okoliczności uzasadniające złożenie;
3) dokładnie oznaczyć przedmiot, który ma być złożony;
4) wskazać osobę, której przedmiot ma być wydany, oraz warunki, pod którymi wydanie ma
nastąpić.

Art. 6931. W postępowaniu o złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu
sądowego sąd nie bada prawdziwości twierdzeń zawartych we wniosku, ograniczając się do oceny,
czy według przytoczonych okoliczności złożenie do depozytu jest prawnie uzasadnione.

Art. 6932. § 1. Złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego może być
dokonane dopiero po uzyskaniu zezwolenia sądu.
§ 2. Jeżeli jednak przedmiotem świadczenia są pieniądze polskie, złożenie do depozytu może być
dokonane również przed uzyskaniem zezwolenia sądu. W takim wypadku dłużnik powinien
równocześnie ze złożeniem pieniędzy zgłosić wniosek o zezwolenie na złożenie do depozytu.
W razie uwzględnienia tego wniosku złożenie do depozytu uważa się za dokonane w chwili,
w której rzeczywiście nastąpiło.

Art. 6933. § 1. Jeżeli wierzyciel lub jego miejsce zamieszkania nie są znane,
o zezwoleniu na złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego sąd ogłosi publicznie
w budynku sądowym oraz w lokalu organu gminy. Ponadto sąd zarządza umieszczenie ogłoszenia
w dzienniku o zasięgu ogólnopolskim lub podaje je w inny sposób do wiadomości publicznej; może
je również ogłosić w Monitorze Sądowym i Gospodarczym.
§ 2. Ogłoszenie powinno zawierać dane określone w art. 693 pkt 1, 3 i 4 oraz wezwanie
wierzyciela do odbioru depozytu.
§ 3. Jeżeli wierzyciel lub jego miejsce zamieszkania nie są znane, sąd ustanawia kuratora.
Przepis art. 510 § 2 stosuje się odpowiednio.

Art. 6934. § 1. Sąd może zażądać, aby depozyt został złożony w odpowiednim
opakowaniu.
§ 2. Przed przyjęciem kosztowności do depozytu sądowego poddaje się je opisowi i oszacowaniu
przez biegłego w obecności dłużnika lub wyznaczonej przez niego osoby.

Art. 6935. § 1. Jeżeli dłużnik jest zobowiązany do świadczeń powtarzających
się, a zachodzą warunki do złożenia do depozytu sądowego świadczeń już wymagalnych, sąd może
zezwolić dłużnikowi na składanie w przyszłości do depozytu dalszych świadczeń w chwili, gdy
staną się wymagalne. O złożeniu każdego świadczenia sąd zawiadamia wierzyciela.
§ 2. Na wniosek wierzyciela sąd uchyli postanowienie o zezwoleniu dłużnikowi na składanie do
depozytu świadczeń na zasadach określonych w § 1, jeżeli wierzyciel wyrazi gotowość
przyjmowania i pokwitowania odbioru dalszych świadczeń wymagalnych.

Art. 6936. § 1. Pieniądze, kosztowności, książeczki oszczędnościowe, papiery
wartościowe i inne dokumenty oraz przedmioty, które mają być przyjęte do depozytu sądowego na
podstawie przepisów szczególnych, przechowuje się w sądzie lub w banku. Inne przedmioty
przechowuje się w miejscu wyznaczonym przez sąd.
§ 2. Jeżeli przedmiotem świadczenia jest książeczka oszczędnościowa, a przechowanie nie
następuje u jej wystawcy, o przyjęciu książeczki oszczędnościowej do depozytu sąd zawiadomi
tego wystawcę.

Art. 6937. § 1. W celu sprawowania dozoru nad przedmiotami przechowywanymi
w wyznaczonym miejscu sąd ustanowi dozorcę. Przed wydaniem postanowienia sąd wysłucha wniosku
dłużnika co do osoby dozorcy. Na postanowienie sądu przysługuje zażalenie.
§ 2. Do dozorcy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące dozorcy w toku egzekucji sądowej.

Art. 6938. Dokumenty i inne depozyty rzeczowe przechowuje się w stanie
niezmienionym.

Art. 6939. § 1. Jeżeli przedmiotem świadczenia, które ma być złożone do
depozytu sądowego, jest rzecz ruchoma ulegająca łatwemu zepsuciu, jak również rzecz ruchoma,
której przechowywanie byłoby związane z kosztami niewspółmiernie wysokimi w stosunku do jej
wartości lub nadmiernymi trudnościami albo powodowałoby znaczne obniżenie jej wartości, sąd na
wniosek dłużnika zarządzi postanowieniem sprzedaż rzeczy według przepisów o egzekucji
z ruchomości.
§ 2. Uzyskaną ze sprzedaży kwotę komornik składa do depozytu sądowego.

Art. 69310. Po przyjęciu depozytu sąd wyda dłużnikowi pokwitowanie.

Art. 69311. § 1. Na żądanie dłużnika sąd zwróci mu depozyt, jeżeli wierzyciel
nie zażądał wydania depozytu.
§ 2. Jeżeli wniosek dłużnika o zwrot depozytu i wniosek wierzyciela o wydanie zostały zgłoszone
równocześnie, sąd postanowi wydać depozyt wierzycielowi.

Art. 69312. W razie złożenia depozytu na skutek orzeczenia sądu lub innego
organu, depozyt nie może być zwrócony dłużnikowi bez zezwolenia sądu lub innego organu, który
wydał to orzeczenie, chyba że z orzeczenia wynika co innego.

Art. 69313. Jeżeli złożenie przedmiotu do depozytu nastąpiło w celu nadania
klauzuli wykonalności tytułowi egzekucyjnemu, depozyt nie może być zwrócony dłużnikowi bez
zgody wierzyciela, chyba że wniosek o nadanie klauzuli wykonalności został cofnięty.

Art. 69314. Na żądanie wierzyciela sąd postanowi wydać mu depozyt, jeżeli
zachodzą warunki określone we wniosku o złożenie do depozytu.

Art. 69315. Jeżeli zobowiązanie było zabezpieczone wpisem w księdze
wieczystej, a na skutek złożenia przedmiotu świadczenia do depozytu nastąpiło wykreślenie tego
wpisu, dłużnik może żądać wydania mu depozytu tylko za zgodą wierzyciela, chyba że przepis
szczególny stanowi inaczej.

Art. 69316. Na żądanie dłużnika, zgłoszone przed wydaniem przez sąd
postanowienia o wydaniu depozytu, sąd przyzna mu od wierzyciela zwrot kosztów postępowania.

Art. 69317. Jeżeli złożenie do depozytu sądowego nastąpiło na żądanie
właściwego organu, depozyt wydaje się osobie uprawnionej dopiero po wykazaniu przez nią, że
warunki, pod którymi wydanie depozytu mogło nastąpić, zostały spełnione.

Art. 69318. § 1. Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się w sprawach
o stwierdzenie likwidacji niepodjętych depozytów, o ile przepisy innych ustaw nie stanowią
inaczej.
§ 2. W sprawach, o których mowa w § 1, właściwy jest sąd miejsca złożenia depozytu.

Art. 69319. § 1. We wniosku o stwierdzenie likwidacji niepodjętego depozytu
należy:
1) wskazać okoliczności, w których nastąpiło złożenie depozytu;
2) dokładnie określić depozyt podlegający likwidacji;
3) wskazać osobę, która jest uprawniona do odbioru depozytu.
§ 2. W przypadku gdy nie jest znana osoba uprawniona do odbioru depozytu lub nie jest znane jej
miejsce zamieszkania lub siedziba, wnioskodawca jest obowiązany przedstawić dowody
potwierdzające dokonanie czynności mających na celu wyjaśnienie tych okoliczności.

Art. 69320. W sprawie o stwierdzenie likwidacji niepodjętego depozytu sąd
może wszcząć postępowanie z urzędu.

Art. 69321. Uczestników, którzy nie są znani lub których miejsce zamieszkania
lub siedziba nie jest znane, sąd wzywa do udziału w postępowaniu przez obwieszczenie publiczne
w budynku sądowym.

Art. 69322. Do wykonania orzeczenia o stwierdzeniu likwidacji niepodjętego
depozytu jest obowiązany naczelnik właściwego urzędu skarbowego w trybie i na zasadach
określonych w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

 

x